Adjectives and adverbs

W języku angielskim przymiotniki i przysłówki są bardzo podobne.

Najczęściej ćwiczy się ich stopniowanie, a następnie użycie odpowiednich form w zdaniu. Temu zagadnieniu poświęciliśmy dwa osobne tematy tu i tu.

W zależności od tego, czy mamy do czynienia z przymiotnikiem czy przysłówkiem, zależy ich poprawne użycie w zdaniu. Warto zatem nauczyć się rozróżniać te dwie części mowy.

Niekiedy problem sprawia również prawidłowy szyk przymiotników i przysłówków w zdaniu. Przykładowo, jeżeli w zdaniu znajduje się kilka przymiotników, są one uporządkowane zgodnie ze ściśle określonymi zasadami. W przypadku przysłówków ich pozycja w zdaniu może zmieniać ich znaczenie.

Ponadto niektóre przysłówki mają dwie formy różniące się znaczeniem. Ich odpowiednie zastosowanie możesz przećwiczyć tu.

Mówiąc o przymiotnikach i przysłówkach, należy również wspomnieć o dwóch parach słów, które często są mylone too vs. enough oraz than vs. then, w przypadku których zamiana całkowicie zmienia znaczenie zdania.

W języku angielskim, podobnie jak w polskim, przymiotniki podlegają stopniowaniu.

Stopień wyższy, którego używamy do porównywania, to tzw. comparative. Więcej na temat jego tworzenia i stosowania dowiesz się tu.

Stopień najwyższy, za pomocą którego wyróżniamy to „naj”, to tzw. superlative. Więcej na temat jego tworzenia i stosowania dowiesz się tu.

Po opanowaniu zasad tworzenia form w stopniu wyższym i najwyższym, warto przećwiczyć ich odpowiednie stosowanie.

Comparative to stopień wyższy przymiotnika, którego używamy do porównywania.

Sposób tworzenia stopnia wyższego zależy od długości przymiotnika. W przypadku przymiotników jednosylabowych i niektórych przymiotników dwusylabowych dodajemy końcówkę -er. Na przykład:

• big → bigger = duży → większy
• quick → quicker = szybki → szybszy

W przypadku przymiotników zakończonych na -y przed dodaniem końcówki -er zamieniamy -y na -i. Na przykład:

• lazy → lazier = leniwy → bardziej leniwy
• crazy → crazier = szalony → bardziej szalony

Dłuższe przymiotniki, czyli niektóre przymiotniki dwusylabowe oraz wszystkie przymiotniki trzy- i więcejsylabowe, stopniujemy za pomocą słowa more (bardziej), które stawiamy przed stopniowanym przymiotnikiem.

• dangerous → more dangerous = niebezpieczny → bardziej niebezpieczny
• terrible → more terrible = straszny → straszniejszy

Jak już wspomnieliśmy, przymiotniki dwusylabowe mogą należeć do obu kategorii. Nie ma reguły, która mówiłaby nam, do której – trzeba opierać się na własnym doświadczeniu językowym. Jednak użycie słowa more nigdy nie będzie błędem.

Istnieją przymiotniki, które mają nieregularną odmianę. Ich form w stopniu wyższym i najwyższym trzeba nauczyć się na pamięć. Najpopularniejsze z nich to:

Superlative to stopień najwyższy przymiotnika, którego używamy do określenia czegoś naj.

Sposób, w jaki tworzymy stopień najwyższy, zależy od długości przymiotnika. W przypadku przymiotników jednosylabowych oraz niektórych dwusylabowych dodajemy końcówkę -est. Np.:

• big → biggest = duży → największy
• quick → quickest = szybki → najszybszy

Co w przypadku przymiotników zakończonych na -y. Należy pamiętać o tym, żeby przed dodaniem końcówki zamienić -y na -i. Np.:

• lazy → laziest = leniwy → najbardziej leniwy
• crazy → craziest = szalony → najbardziej szalony

Dłuższe przymiotniki, czyli niektóre przymiotniki dwusylabowe oraz wszystkie wielosylabowe, stopniujemy za pomocą słówka most (naj), które umieszczamy przed stopniowanym przymiotnikiem.

• dangerous → most dangerous = niebezpieczny → najniebezpieczniejszy
• terrible → most terrible = okropny → najokropniejszy

Jak już wspomnieliśmy, przymiotniki dwusylabowe mogą należeć do obu kategoriii. Nie ma reguły, która pomogłaby nam określić, do której. Pozostaje nauczyć się ich na pamięć lub kierować się intuicją językową. A w sytuacjach życia codziennego zawsze lepiej użyć słówka most, niż nie powiedzieć nic.

Istnieją również przymiotniki, które stopniują się nieregularnie. Ich formy trzeba po prostu zapamiętać. Do najważniejszych należą:

W języku angielskim, podobnie jak w języku polskim, rozróżniamy trzy stopnie przymiotnika:

1. stopnień równy, tzw. positive – forma podstawowa
2. stopień wyższy, tzw. comparative – przy porównaniach
3. stopień najwyższy, tzw. superlative – naj-

Sposób tworzenia stopnia wyższego i najwyższego zależy od długości przymiotnika. W przypadku przymiotników jednosylabowych i niektórych przymiotników dwusylabowych, dodajemy końcówki -er oraz -est. Należy również pamiętać, że przed przymiotnikiem w stopniu najwyższym stawiamy przedimek the. Np.:

• big → bigger (comparative) = duży → większy
• big → the biggest (superlative) = duży → największy

Ponadto, stopniując przymiotniki zakończone na -y, należy pamiętać o zmianie -y na -i. Np.:

• lazy → lazier (comparative) = leniwy → bardziej leniwy
• lazy → the laziest (superlative) = leniwy → najbardziej leniwy

Dłuższe przymiotniki, czyli niektóre przymiotniki dwusylabowe oraz wszystkie przymiotniki wielosylabowe, stopniujemy za pomocą słówek more (bardziej) i most (najbardziej), które umieszczamy przez przymiotnikiem.

• dangerous → more dangerous (comparative) = niebezpieczny → niebezpieczniejszy
• dangerous → the most dangerous (superlative) = niebezpieczny → najniebezpieczniejszy

Jak już wspomnieliśmy, przymiotniki dwusylabowe mogą należeć do obu kategorii. Niestety nie ma reguły, która pomogłaby nam określić, do której. Pozostaje nauczyć się ich na pamięć lub kierować się intuicją językową. A w sytuacjach życia codziennego zawsze lepiej użyć słów more i most niż nie powiedzieć nic.

Istnieją również przymiotniki, które stopniują się nieregularnie. Trzeba je po prostu zapamiętać. Do najważniejszych należą:

Różnica pomiędzy użyciem stopnia wyższego a najwyższego jest taka sama jak w języku polskim. Należy kierować się kontekstem. Np.:

W języku angielskim, podobnie jak w polskim, przysłówki podlegają stopniowaniu.

Stopień wyższy, którego używamy do porównywania, to tzw. comparative. Więcej na temat jego tworzenia i stosowania dowiesz się tu.

Stopień najwyższy, za pomocą którego wyróżniamy to „naj”, to tzw. superlative. Więcej na temat jego tworzenia i stosowania dowiesz się tu.

Po opanowaniu zasad tworzenia form w stopniu wyższym i najwyższym, warto przećwiczyć ich odpowiednie stosowanie.

Comparative to stopień wyższy przysłówka, którego używamy do porównywania.

Większość angielskich przysłówków zakończona jest na -ly (dzięki temu możemy je łatwo rozpoznać). Takie przysłówki stopniujemy za pomocą słówka more, które umieszczamy przez przysłówkiem:

• politely → more politely = grzecznie → bardziej grzecznie
• frequently → more frequently = często → częściej

Przysłówki, które mają taką samą formę jak przymiotniki, stopniujemy za pomocą końcówki -er:

• fast → faster = szybko → szybciej
• late → later = późno → później

W związku z powyższym do przysłówka early dodajemy końcówkę -er, mimo iż jest zakończony na -ly. Tworząc stopień wyższy tego przysłówka, musimy również pamietać o zamianie -y na -i:

• early → earlier = wcześnie → wcześniej

Istnieją również przysłówki, które mają nieregularne stopniowanie. Ich form trzeba nauczyć się na pamięć. Do najważniejszych należą:

Farther używamy do określenia odległości fizycznej, natomiast further do określenia odległości symbolicznej.

Superlative to stopień najwyższy przysłówka, którego używamy do określenia czegoś naj.

Większość angielskich przysłówków zakończona jest na -ly (dzięki temu możemy je łatwo rozpoznać). Takie przysłówki stopniujemy za pomocą słówka most (najbardziej), które umieszczamy przez przysłówkiem:

• politely → most politely = grzecznie → najgrzeczniej
• frequently → most frequently = często → najczęściej

Przysłówki, które mają taką samą formę jak przymiotniki, stopniujemy za pomocą końcówki -est:

• fast → fastest = szybko → najszybciej
• late → latest = późno → najpóźniej

W związku z powyższym do przysłówka early dodajemy końcówkę -est, mimo iż jest zakończony na -ly. Tworząc stopień najwyższy tego przysłówka, musimy również pamietać o zamianie -y na -i:

• early → earliest = wcześnie → najwcześniej

Istnieją również przysłówki, które mają nieregularne stopniowanie. Ich form trzeba nauczyć się na pamięć. Do najważniejszych należą:

Farthest używamy do określenia odległości fizycznej, natomiast furthest do określenia odległości symbolicznej.

W języku angielskim przysłówki, podobnie jak przymiotniki, ulegają stopniowaniu:

1. stopień równy – forma podstawowa
2. stopień wyższy, tzw. comparative – przy porównaniach
3. stopień najwyższy, tzw. superlative – naj-

Większość przysłówków zakończona jest na -ly (dzięki temu możemy je łatwo rozpoznać). Takie przysłówki stopniujemy za pomocą słówek more (bardziej) i most (najbardziej), które umieszczamy przed przysłówkiem:

• politely → more politely (comparative) → most politely (superlative)
• frequently → more frequently (comparative) → most frequently (superlative)

Przysłówki, które mają taką samą formę jak przymiotniki, stopniujemy za pomocą przyrostków -er i -est:

• fast → faster (comparative) → fastest (superlative)
• late → later (comparative) → latest (superlative)

W przypadku przysłówka early dodajemy przyrostki -er i -est, mimo iż jest zakończony na -ly. Tworząc stopień wyższy i najwyższy tego przysłówka, musimy pamiętać również o zamianie -y na -i:

• early → earlier (comparative) = wcześnie → wcześniej
• early → earliest (superlative) = wcześnie → najwcześniej

Istnieją również przysłówki, które mają nieregularne stopniowanie. Ich form należy nauczyć się na pamięć. Do najważniejszych należą:

Farther/farthest używamy do określenia odległości fizycznej, natomiast further/furthest do określenia odległości symbolicznej.

Różnica pomiędzy użyciem stopnia wyższego a najwyższego jest taka sama jak w języku polskim. Należy kierować się kontekstem. Np.:

• Klaudie studied the hardest of all the students.
  W tym zdaniu nie możemy użyć stopnia wyższego, ponieważ wyrażenie of all the students (ze wszystkich studentów) sugeruje, że nie porównujemy, lecz wskazujemy tego *najlepszego**.

• She made it sound worse than it actually was.
  Tutaj porównujemy to, jak to zabrzmiało, z tym, jakie to w rzeczywistości było. Użyjemy zatem stopnia wyższego.

Jeżeli w zdaniu występuje tylko jeden przymiotnik, możemy łatwo ustalić jego miejsce.

Przymiotnik + czasownik

Jeżeli przymiotnik odnosi się do czasownika, to występuje bezpośrednio za nim:

• The soup is tasty.
• I am happy, thank you.

Na powyższych przykładach widzimy, że najczęściej dotyczy to czasownika to be.

Przymiotnik + rzeczownik

Jeżeli przymiotnik odnosi się do rzeczownika, to występuje przed nim:

• I am eating the tasty soup.
• I am a happy person.

Kolejność przymiotników

Jeżeli w zdaniu występuje więcej przymiotników, powinniśmy zachować następującą kolejność:

opinia → wielkość → wiek → kształt → kolor → pochodzenie → materiał → przeznaczenie → rzeczownik

W poniższej tabeli znajdziesz przykładowe przymiotniki z poszczególnych kategorii:

Bez względu na to, ile mamy przymiotników odnoszących się do jednego rzeczownika, zawsze należy je ustawić zgodnie z kolejnością kategorii, do której należą:

• Do you see that ugly, dark, storm cloud?
• I just bought a huge, brand new, black, German car.

Być może myślisz teraz, że zastanawianie się nad poprawną kolejnością przymiotników może utrudniać płynną komunikację w życiu codziennym, jednak podobnie jak w przypadku wielu innych aspektów języka angielskiego, również tutaj jest to tylko kwestia praktyki i przyzwyczajenia. Rodzimi użytkownicy oraz nierodzimi zaawansowani użytkownicy języka angielskiego używają właściwej kolejności przymiotników automatycznie. Do tego stopnia, że prawdopodobnie nie potrafiliby wymienić z głowy wszystkich kategorii w poprawnej kolejności.

Przysłówek może występować w trzech różnych miejscach w zdaniu: na początku, w środku i na końcu.

Niektóre przysłówki mogą występować w różnych pozycjach, inne tylko w jednej. Ogólną zasadą jest, że przysłówek nie może występować między dopełnieniem a orzeczeniem. Pozycje, w których może występować przysłówek, często zależą od typu przysłówka:

Przysłówki sposobu

Przysłówki sposobu występują w środku zdania lub na jego końcu. W przypadku przysłówków zakończonych na -ly pozycja zależy od tego, czy chcemy podkreślić sposób czy też nie. Jeżeli chcemy go podkreślić, to przysłówek umieszczamy na końcu zdania:

• He ate lunch hungrily.
• We left the house quickly.

Ale równie dobrze moglibyśmy umieścić go w środku zdania:

• He hungrily ate lunch.
• We quickly left the house.

Przysłówki sposobu niezakończone na -ly stawiamy zawsze na końcu zdania:

• They went to bed late.
• I am doing well.

Należy pamiętać o tym, że pozycja przysłówka w zdaniu może czasem zmieniać jego znaczenie:

• The child behaved badly.
• They badly need help.

Przysłówki miejsca

Najczęściej przysłówki miejsca występują bezpośrednio za czasownikiem, czyli w środku zdania lub na jego końcu:

• They are standing outside.
• Go upstairs please.

Przysłówki miejsca mogą pojawić się na początku zdania, jeżeli chcemy podkreślić konkretne miejsce:

• Outside it’s raining cats and dogs.
• In the city there is a lot of traffic.

Przysłówki czasu i częstotliwości

Przysłówki czasu określające konkretny czas najczęściej występują na końcu zdania:

• I went shopping on Tuesday.
• There was a fire yesterday.

Można umieścić je również na początku zdania, choć szyk takiego zdania będzie mniej naturalny:

• On Tuesday, I went shopping.
• Yesterday, there was a fire.

Na początku zdania nie można umieścić jednosłownych przysłówków częstotliwości:

• We go shopping daily.
• The magazine comes monthly.

Przysłówki, które nie określają konkretnego czasu, mogą występować w różnych pozycjach w zdaniu:

• Soon we will be there.
• We will soon be there.

Wyjątkiem są przysłówki always i never, które występują w środku zdania:

• She is always late for work.
• That has never happened.

Inne przysłówki

Przysłówki stopnia (too, very, rather, hardly) występują przed słowem, które opisują:

• We were very shocked to hear the news.
• My mum is too strict with me.

Przysłówki takie jak furthermore, nevertheless, anyway wprowadzają kolejne zdanie, zatem najczęściej występują na początku:

• Furthermore, there is no proof of that.
• Honestly, I did not want to work here.

Przysłówki określające prawdopodobieństwo (certainly, probably) występują w środku zdania:

• I am certainly going to come to your party.
• They will probably miss the train.

Wyjątkiem są przysłówki perhaps i maybe, które stawiamy na początku zdania:

• Maybe it will rain today.
• Perhaps I will win a lottery.

Jeżeli w zdaniu znajdują się dwa lub więcej przysłówków, stoją one w kolejności sposób, miejsce i czas:

• The sun was shining strongly on the beach yesterday.
• He called me repeatedly this morning.

Pamiętaj, iż powyższe zasady są jedynie zaleceniami. Podobnie jak w przypadku wielu innych zagadnień w języku angielskim, aby ustalić właściwą pozycję słowa w zdaniu, należy kierować się intuicją językową i doświadczeniem.

Stosowanie przysłówków too i enough zazwyczaj nie sprawia wielu problemów, ponieważ różnica znaczeń jest oczywista. Too oznacza zbyt, zbytnio (nadmiar), a enough oznacza wystarczająco.

Zastanów się nad różnicą pomiędzy następującymi zdaniami:

• I hope the room isn’t too warm.
• The room wasn’t warm enough so I turned the heating on.

Teoretycznie w obu zdaniach moglibyśmy użyć drugiego przysłówka, ale takie zdania nie miałyby sensu. Nie ma powodu, by mieć nadzieję, że w pokoju nie będzie wystarczająco ciepło. W drugim zdaniu z kolei nie włączalibyśmy ogrzewania, gdyby było zbyt ciepło.

Oprócz różnicy znaczeń, w wyborze odpowiedniego słowo pomoże nam fakt, że słowo too (w znaczeniu zbyt) występuje zawsze przed słowem, którego dotyczy, zaś enough może znajdować się również za nim.

Too występuje również wraz ze słowami many i much. Too many używamy z rzeczownikami policzalnymi, zaś too much z rzeczownikami niepoliczalnymi:

• There are too many apples on the table.
• She put too much salt on the food.