Talking about the future

Powyższy diagram ilustruje podział czasów przyszłych w języku angielskim w zależności od charakteru czynności (lub stanu). Jednorazową czynność (lub stan) wyrażamy za pomocą czasu Future Simple, natomiast czynność (lub stan) trwający dłużej za pomocą czasu Future Continuous. Istnieją również czasy przyszłe wskazujące, że dana czynność (lub stan) będzie miała wpływ na późniejszy moment, wyrażane za pomocą czasu Future Perfect, lub że będą trwały do określonego momentu w przyszłości, co wyraża czas Future Perfect Continuous. Kompletny diagram obejmujący wszystkie czasy znajdziesz w temacie Tenses.

Czasownika will używamy, kiedy mówimy o przyszłości – kiedy myślimy, że coś na pewno się wydarzy, kiedy coś przewidujemy, mówimy o spontanicznych decyzjach, kiedy coś proponujemy lub obiecujemy.

• Don’t worry. I will help you.

Czas Future Simple wymaga użycia czasownika will oraz czasownika głównego w formie podstawowej. Zdanie pytające tworzymy poprzez inwersję, czyli czasownik will stawiamy przed podmiotem. W zdaniu przeczącym do czasownika will dodajemy słówko not.

• It will be a nice day tomorrow.
• Will you come with us?
• I will not do it.

Mówiąc o przyszłości, możemy użyć zarówno czasu przyszłego, wyrażonego za pomocą will, jak i konstrukcji going to. Należy jednak pamiętać o różnicach pomiędzy nimi.

Jeżeli mówimy o czynnościach zamierzonych (zaplanowanych) lub gdy jakieś czynniki wskazują, że coś się wydarzy, używamy going to. Np.:

• I heard that she’s going to ask her today.
• It’s 5:2. They are going to win.

Will używamy, kiedy mówimy o naszych przypuszczeniach, że coś się wydarzy. Właśnie dlatego czasownik will często wstępuje z konstrukcją I think. Will używamy również wtedy, kiedy mówimy o decyzjach podjętych w chwili mówienia, na przykład zamawiając jakieś danie w restauracji.

• Wait! I will help you with your bags.
• I think I will have the salad.

Poniższe pary przykładów ilustrują różnicę w zastosowaniu will i going to:

• There is no bread. – I know. I am going to buy some in the afternoon.
• There is no bread. – Really? In that case I will buy some.

W pierwszym przypadku wiemy, że nie ma chleba. Być może zjedliśmy ostatnią kromkę na śniadanie i postanowiliśmy, że pójdziemy do piekarni po świeży chleb po szkole lub po pracy. W tej sytuacji użyjemy going to. W drugim przypadku o tym, że nie ma chleba, dowiadujemy się w danym momencie. Użycie will oznacza, że podejmujemy spontaniczną decyzję, że pójdziemy go kupić.

• I think it will rain.
• Look at the clouds! It’s going to rain.

Tu różnica polega na dowodach, na podstawie których mówimy, że coś się wydarzy. W pierwszym przypadku po prostu wydaje nam się, że będzie padać, zatem użyjemy will. W drugim przypadku natomiast mamy potwierdzenie naszych przypuszczeń w postaci chmur, zatem użyjemy going to.

Czasy Future Continuous i Future Perfect są używane do mówienia o wydarzeniach, które wydarzą się w przyszłości. Czas Future Continuous tworzymy za pomocą konstrukcji will be, po której występuje forma czasownika głównego z końcówką -ing. Czas Future Perfect tworzymy za pomocą konstrukcji will have oraz III forma czasownika. Np.:

drive → will be driving → will have driven
speak → will be speaking → will have spoken

Różnica między nimi polega na tym, że za pomocą czasu Future Continuous mówimy o czynności, która będzie trwać w określonym momencie w przyszłości, natomiast czas Future Perfect odnosi się do czynności, która zakończy się przed określonym momentem w przyszłości. Porównaj:

At midnight, we will be driving through the desert.
By midnight, we will have driven through the desert.

Użycie czasu Future Continuous w pierwszym zdaniu oznacza, że czynność będzie trwać o określonej porze (o północy). Natomiast dzięki użyciu czasu Future Perfect w drugim zdaniu wiemy, że czynność będzie już zakończona o północy, czyli że pojedziemy przez pustynię przed północą.

Często wskazówką do użycia czasu Future Perfect jest przyimek by (do, najpóźniej do), ale w wielu przypadkach właściwy czas wynika z kontekstu.

I think that astronauts will have landed on Mars by the year 2040.

Po pierwsze, chodzi tu o czynność jednorazową (astronauci mogą po raz pierwszy wylądować tylko raz), a po drugie – nawet gdyby doszło do kolejnych lądowań, jest to czynność, która wydarzy się w konkretnym momencie (w chwili, gdy astronauci dotkną powierzchni Marsa). Użycie czasu Future Continuous nie miałoby więc sensu.

Jeżeli wydaje ci się to mocno skomplikowane, mamy dobrą wiadomość: czas Future Perfect jest stosunkowo rzadko używany, a zwłaszcza w codziennej komunikacji występuje sporadycznie. Zastosowanie innych form wyrażania przyszłości zazwyczaj nie jest uznawane za błąd.