Articles and quantity

W języku angielskim przed rzeczownikiem często występuje przedimek (article), który pomaga określić, czy mówimy o czymś ogólnie, czy o konkretnej rzeczy, którą słuchacz już zna. Poprawne stosowanie angielskich przedimków jest częstym problemem osób posługujących się językiem polskim, ponieważ w języku polskim przedimki nie występują. W języku angielskim wyróżniamy dwa podstawowe rodzaje przedimków, a ponadto istnieją sytuacje, w których nie używa się żadnego przedimka.

• Indefinite article – przedimek nieokreślony stosujemy, gdy mówimy o czymś po raz pierwszy lub wspominamy o jednym elemencie z wielu (a student = jakiś student). Przedimek nieokreślony ma formy a i an.

• Definite article – przedimek określony stosujemy, gdy mówimy o czymś, co słuchacz już zna, lub o czymś jednoznacznie określonym (the student = konkretny student, the book on the table). Ma tylko jedną formę the.

• Zero article – w niektórych przypadkach nie używamy żadnego przedimka, na przykład w przypadku pojęć ogólnych, nazw języków czy nazw kontynentów (I like music, Europe is beautiful). Mówimy wtedy o przedimku zerowym.

Przedimka nieokreślonego a/an używamy w jasno określonych sytuacjach:

• Kiedy mówimy o czymś po raz pierwszy lub nie wiadomo dokładnie, o czym mówimy:

  • There is a car outside.

• Kiedy mówimy o jednym przedstawicielu większej grupy:

  • I am a student in Prague.

Przedimka nieokreślonego używamy tylko z rzeczownikami policzalnymi w liczbie pojedynczej!

Przedimek nieokreślony może mieć dwie formy: a lub an.

A używamy z rzeczownikami, których wymowa zaczyna się na spółgłoskę. Np.:

• a potato
• a car

Słowo wymowa jest tu bardzo ważne. Oznacza to bowiem, że mogą to być również słowa, zaczynające się od samogłoski, ale wymawianej jako j. Np.:

• a uniform
• a year

An używamy z rzeczownikami, których wymowa zaczyna się na samogłoskę. Np.:

• an apple
• an owl

Zaliczamy do nich również wyrazy, w których nie wymawiamy początkowego h:

• an hour
• an honor

Widzisz różnicę w wymowie poniższych słów, a tym samym w zastosowaniu przedimka a/an?

• a European city
• an English city

W języku angielskim występuje tylko jeden przedimek określony – słówko the. Używamy go, kiedy mówimy o czymś, o czym wspomnieliśmy wcześniej, lub wtedy, kiedy chcemy wskazać konkretną rzecz. Ponadto używamy go, kiedy mówimy o unikatowych osobach i rzeczach, dekadach, a także z przymiotnikami w stopniu najwyższym:

• I was very busy the last two days.
• That’s the man I saw.
• He is the president of Hungary.
• That was popular in the 1970s.
• He is the best man for the job.

Przedimka określonego the nie używamy:

• Z nazwami państw, z wyjątkiem państw, których nazwa występuje w liczbie mnogiej (Netherlands), lub które mają w nazwie słowa kingdom, republic, states itp.
• Z nazwami osób, sklepów, większości miast, gór, wysp oraz jezior (używamy go jednak z nazwami łańcuchów górskich, grup wysp i jezior).
• Z latami.
• Z rzeczownikami niepoliczalnymi.
• Z nazwami języków.

Niektóre sytuacje nie są jednak takie jednoznaczne:

• The mayor was sent to prison.
• My husband got home early from work.
• I’m going to go to bed now.
• She’s going to travel by bus.

Mimo iż prawdopodobnie wiadomo, o które więzienie, pracę lub łóżko chodzi, to w powyższych wyrażeniach nie używamy przedimka określonego, ponieważ mamy do czynienia ze stanami abstrakcyjnymi. “Go to prison” oznacza, że ktoś odbędzie karę pozbawienia wolności, “from work”, że wraca do domu po kilku/kilkunastu godzinach pracy zawodowej, “go to bed” zaś, że idzie spać. W przypadku środków transportu również nie używamy żadnego przedimka. Oczywiście nie oznacza to, że z danymi słowami nigdy nie używamy przedimka określonego. Są sytuacje, gdy będzie on jak najbardziej wskazany.

Więcej przykładów wyrażeń, w których nie używamy żadnego przedimka, znajdziesz tu.

W niektórych sytuacjach w języku angielskim musimy zastosować przedimek zerowy. Oznacza on po prostu brak jakiegokolwiek przedimka, czyli przed słowem… nie stawiamy niczego. Dotyczy to:

• nazw własnych

  • We moved to Tokyo.
  • I live near Baker Street.

• nazw cześci dnia, poszczególnych dni, miesięcy i pór roku

  • We got home after midnight.
  • We usually meet on Monday.

• nazw dyscyplin sportowych, naukowych oraz języków

  • Why is math your favourite subject?
  • How often do you play tennis?

• połączeń z przyimkami at, by, in, to

  • They took her to hospital.
  • I was at university.

• rzeczowników policzalnych w liczbie mnogiej

  • Tigers can be dangerous.
• rzeczowników niepoliczalnych, gdy mówimy o nich w sensie ogólnym
  • I eat rice every day.

Słowa few, less, little, much oraz many to tzw. kwantyfikatory. Służą do określania ilości. To, którego z nich użyjemy, zależy od tego, czy mówimy o rzeczowniku policzalnym czy niepoliczalnym.

Few i little

Obydwa słowa oznaczają mało, niewiele. Z rzeczownikami niepoliczalnymi używamy little:

• There is a little juice left.
• She has little hope it will go well.

Natomiast z rzeczownikami policzalnymi używamy few:

• There are a few mistakes.
• I have few questions.

Uwaga! Little i few użyte z przedimkiem nieokreślonym a (a little, a few) oznaczają trochę, kilka i mają raczej pozytywny wydźwięk. Little i few bez przedimka nieokreślonego (little, few) oznaczają prawie wcale/zbyt mało i mają znaczenie negatywne. Porównaj:

• Their band has a few listeners.
• Their band has few listeners.

Obydwa zdania oznaczają, że zespół ma jakichś słuchaczy. W pierwszym zdaniu mówimy jednak o tym w pozytywnym sensie, w drugim raczej stwierdzamy, że niewiele osób ich słucha.

Much i many

Obydwa słowa oznaczają wiele, dużo. Ich użycie również zależy o tego, czy mówimy o rzeczowniku policzalnym czy niepoliczalnym.

Much używamy z rzeczownikami niepoliczalnymi:

• This brings me much happiness.
• There is much water there.

Many używamy z rzeczownikami policzalnymi:

• Many people came to the concert.
• She has many apples.

Tego, które rzeczowniki są policzalne, a które niepoliczalne, możemy zazwyczaj się domyślić. Do rzeczowników niepoliczalnych zaliczamy rzeczowniki, które:

• stanowią jakąś całość, którą ciężko policzyć samą w sobie, a do jej odmierzania musimy użyć łyżeczki, szklanki, torebki itp. Zaliczamy do nich płyny, np. water, beer, jedzenie, np. flour, bread, butter, i materiały, np. sand.
• oznaczają coś abstrakcyjnego, np. information, courage.

W przypadku rzeczowników niepoliczalnych należy pamiętać o kilku zasadach:

• nie stawiamy przed nimi przedimka nieokreślonego a/an,
• zamiast many, few, fewer, których używamy do oznaczenia ilości liczebników policzalnych, z rzeczownikami niepoliczalnymi używamy wyrażeń much (bardzo), little (trochę) i less (mniej),
• używamy z nimi również wyrażeń little oraz a little of, których nie można użyć z rzeczownikami policzalnymi.

W języku polskim możemy powiedzieć Zjadłem dwie czekolady (choć tak naprawdę mamy na myśli dwie tabliczki czekolady). W języku angielskim musimy zawsze powiedzieć I ate two bars of chocolate.

Problem mogą nam również sprawiać rzeczowniki abstrakcyjne, które na pierwszy rzut oka mogą wydawać się policzalne, np.

• Have you got homework?

Chociaż teoretycznie pracę domową możemy podzielić na zadania domowe z poszczególnych przedmiotów, to rzeczownik homework określa całość – wszystkie zadania, które nauczyciele zadali nam do domu. Oznacza to, że przed słowem homework nie można użyć przedimka nieokreślonego a.