Czasy Future Continuous i Future Perfect są używane do mówienia o wydarzeniach, które wydarzą się w przyszłości. Czas Future Continuous tworzymy za pomocą konstrukcji will be, po której występuje forma czasownika głównego z końcówką -ing. Czas Future Perfect tworzymy za pomocą konstrukcji will have oraz III forma czasownika. Np.:

drive → will be driving → will have driven
speak → will be speaking → will have spoken

Różnica między nimi polega na tym, że za pomocą czasu Future Continuous mówimy o czynności, która będzie trwać w określonym momencie w przyszłości, natomiast czas Future Perfect odnosi się do czynności, która zakończy się przed określonym momentem w przyszłości. Porównaj:

At midnight, we will be driving through the desert.
By midnight, we will have driven through the desert.

Użycie czasu Future Continuous w pierwszym zdaniu oznacza, że czynność będzie trwać o określonej porze (o północy). Natomiast dzięki użyciu czasu Future Perfect w drugim zdaniu wiemy, że czynność będzie już zakończona o północy, czyli że pojedziemy przez pustynię przed północą.

Często wskazówką do użycia czasu Future Perfect jest przyimek by (do, najpóźniej do), ale w wielu przypadkach właściwy czas wynika z kontekstu.

I think that astronauts will have landed on Mars by the year 2040.

Po pierwsze, chodzi tu o czynność jednorazową (astronauci mogą po raz pierwszy wylądować tylko raz), a po drugie – nawet gdyby doszło do kolejnych lądowań, jest to czynność, która wydarzy się w konkretnym momencie (w chwili, gdy astronauci dotkną powierzchni Marsa). Użycie czasu Future Continuous nie miałoby więc sensu.

Jeżeli wydaje ci się to mocno skomplikowane, mamy dobrą wiadomość: czas Future Perfect jest stosunkowo rzadko używany, a zwłaszcza w codziennej komunikacji występuje sporadycznie. Zastosowanie innych form wyrażania przyszłości zazwyczaj nie jest uznawane za błąd.