Verb patterns

Gerund

Gerund tworzymy poprzez dodanie końcówki -ing do formy podstawowej czasownika.

• watch → watching
• sing → singing
• cry → crying

Należy jednak pamiętać o kilku przypadkach, w których forma podstawowa czasownika ulega zmianie:

• Jeśli czasownik kończy się na -ie, to ie zamieniamy na -y (lie → lying).
• Jeśli czasownik kończy się na samogłoskę -e, to opuszczamy tę samogłoskę (smile → smiling).
• Jeśli czasownik kończy się na samogłoskę i spółgłoskę, to podwajamy tę ostatnią spółgłoskę (let → letting).

Choć czasowniki w formie gerund wyglądają tak samo jak czasowniki w czasach Continuous, to w zdaniu pełnią one inną funkcję. Występują najczęściej:

• W funkcji podmiotu. Występują wtedy na początku zdania.
  • Drinking coffee is not good for blood pressure.
  • Sleeping is great.
• W funkcji dopełnienia. W niektórych zdaniach mogą występować po przyimkach.
  • I don’t recommend reading the book.
  • She’s looking forward to seeing you.

Infinitive

Infinitive to bezokolicznik. Tworzy się o go wiele prościej niż gerund. Wystarczy dodać słówko to przed czasownikiem w formie podstawowej.

• watch → to watch
• sing → to sing
• cry → to cry

Czasowników w bezokoliczniku używamy:

• Kiedy chcemy wyrazić chęć zrobienia czegoś.
  • She demanded to speak to the chef.
  • I refuse to talk to you.
• Po przysłówkach.
  • It is good to be here.
  • He is lucky to have you.
• W funkcji podmiotu – w takim przypadku czasownik w bezokoliczniku będzie znajdował się na początku zdania. Takie użycie nie jest jednak zbyt częste, ponieważ istnieją inne, częściej używane konstrukcje.
  • To be alive is a gift.
  • To ride a car, one has to be old enough first.

Po czasownikach może występować zarówno gerund, jak i infinitive. W niektórych przypadkach znaczenie zdania pozostaje takie same:

• He hates reading/to read out loud.
• I always start crying/to cry when I watch that scene.

Czasami jednak znaczenie zdania zmienia się w zależności od tego, której formy użyjemy:

• Michael always forgets eating in the morning.
• Michael always forgets to eat in the morning.

Pierwsze zdanie oznacza, że Michael zapomina o tym, że rano je. Samo zdanie jest poprawne gramatycznie, ale istnieje małe prawdopodobieństwo, że ktoś tak powie. Drugie zdanie natomiast oznacza, że Michael zapomina rano o tym, żeby coś zjeść.

Gerund vs. infinitive

Powyższe zasady powinny nam przynajmniej częściowo pomóc rozróżnić, kiedy stosujemy gerund, a kiedy bezokolicznik. Często jednak wybór właściwej formy zależy tylko od danego czasownika i nie pozostaje nam nic innego, niż to zapamiętać. Dla ułatwienia przygotowaliśmy listę najczęstszych czasowników, z którymi używamy jednej bądź drugiej formy.

Gerund: admit, advise, allow, avoid, celebrate, consider, defend, discuss, dislike, enjoy, escape, explain, fancy, fear, feel like, finish, forgive, keep, mention, mind, miss, practice, recommend, suggest, support, understand.

Infinitive: ask, advise, agree, ask, attempt, care, come, choose, decide, demand, expect, fail, get, help, hope, hurry, intend, learn, manage, mean, need, offer, pay, plan, promise, refuse, remain, say, seem, swear, wait, want, wish.

Zastosowanie

Infinitive clause to rodzaj zdania podrzędnego, który zawiera czasownik w bezokoliczniku. W zdaniu najczęściej pełni funkcję dopełnienia:

• I asked him to close the door.
• It is not allowed to smoke in here.

Możemy też spotkać się z bezokolicznikiem na początku zdania – najczęściej są to jednak formy oficjalne lub archaiczne (przestarzałe). W takich sytuacjach bezokolicznik pełni funkcję podmiotu:

• To sleep well is to be healthy.
• To leave without paying is prohibited.

Budowa

Jak wynika z samej nazwy, w infinitive clause czasownik zawsze występuje w bezokoliczniku. W zdaniach, w których pełni funkcję dopełnienia, pozostaje zawsze w niezmienionej formie, niezależnie od użytego czasu. Wszystkie funkcje gramatyczne przejmuje na siebie podmiot. Zatem pytanie albo przeczenie będą wyglądały następująco:

• Do I want him to leave?
• I do not want him to leave.

Zastosowanie

Różnica pomiędzy czasownikami make a let polega na ich zastosowaniu. Make oznacza skłonić lub zmusić, natomiast let oznacza pozwolić. Zatem używamy ich zgodnie z ich znaczeniem, w zależności od tego, co chcemy powiedzieć. Np.:

• Her parents made her buy new clothes.
• Her parents let her buy new clothes.

Zdania są praktycznie identyczne, różnią jedynie czasownikami make i let. Ale pierwsze zdanie oznacza, że ​​rodzice zmusili ją do kupienia nowych ubrań, a drugie, że pozwolili jej to zrobić.

Budowa

Obu czasowników używamy w zdaniu w taki sam sposób, w następującej kolejności: podmiot + czasownik let lub make + dopełnienie + bezokolicznik (bez to):

• She made drive her there.
• My girlfriend doesn’t let me wear it.

W drugim przykładzie widzimy, jak tworzy się przeczenie. Czasownik make lub let przejmuje wszystkie funkcje gramatyczne. Podobnie jest w przypadku tworzenia pytań lub zdań w innym czasie.

Zastosowanie

Have something done to konstrukcja pasywna, której używamy do opisania sytuacji, w której coś zostało dla nas (lub kogoś innego) zrobione. Wykonawca czynności może, ale nie musi być znany. Na przykład:

• Annie has had her hair cut.
• Tom has the dinner served by the chef.

Używając tej konstrukcji, podkreślamy rezultat czynności: obcięte włosy lub fakt, że Tomowi podano kolację. W drugim przykładzie widzimy również słówko by, za pomocą którego wyrażono, kto wykonał czynność.

Budowa

Konstrukcja have something done występuje po podmiocie. Musi składać się z czasownika have + dopełnienia + III formy czasownika głównego. Zauważ, że czasownik have przejmuje wszystkie funkcje gramatyczne:

Zastosowanie

Konstrukcji used to używamy, kiedy mówimy o zjawiskach, rzeczach lub stanach z przeszłości, które obecnie są nieaktualne. W ten sposób najczęściej opisujemy sytuacje, które trwały przez jakiś czas, a my byliśmy do nich przyzwyczajeni: dawny wygląd, pracę, miejsce zamieszkania, zwyczaje, czynności rutynowe. Np.:

• I used to have short hair.
• We used to use public transport all the time.

W obu przykładach zastosowana konstrukcja used to oznacza, że chodzi o rzeczy nieaktualne. W pierwszym zdaniu informujemy, że nie mamy już krótkich włosów, w drugim zaś, że nie korzystamy już cały czas z transportu publicznego (bo być może kupiliśmy samochód).

Budowa

Na powyższych przykładach widać, że used to stawiamy przed czasownikiem głównym, który występuje w formie podstawowej. Tworzenie pytań i przeczeń odbywa się tradycyjnie, czyli za pomocą operatora did:

• We did not use to go to that restaurant.
• Did your mother use to work as a teacher?